Ég þekki ekkert annað en að vera einstæð móðir. Þegar fólk spyr mig hvort það sé ekki erfitt, þá veit ég ekkert hverju ég á að svara, ég hef engan samanburð. Ég hef heyrt frá tveimur vinkonum mínum hvað þær vorkenna mér. Greyjin fengu bara pirrings komment til baka. Ég þarf enga vorkunn, að vera einstæð móðir var í mínu tilfelli val. Ég valdi að vera ein í stað þess að vera í óhamingjusömu sambandi þar sem ég hefði hvort sem er alið ein upp barnið. Hingað til hefur þetta gengið ágætlega. Ég á yndislega foreldra sem hafa aðstoðað mig þegar ég hef þurft á að halda. Jú, ég tek Bs á 4 árum í stað 3, en það er nú líka vegna slyss (og 3 aðgerða) og veikinda hjá mér og erfiðleika hjá barninu. Ef að allt væri normal þá gæti ég þetta eflaust á 3 árum. Og jú, ég veð ekkert í peningum, en við eigum nóg í okkur og á. Ég þarf ekki meira :)
Allavegana, eit af fáum skiptum sem ég pirra mig á að vera ein er þegar það koma upp veikindi. Þegar hún veikist er enginn annar til að deila með mér vinnu og skólamissi. Enginn til að fara fyrir mig útí búð. (Þá hefur reyndar oft hjálpað að eiga góða granna).
Í dag er litla skottið með gubbupest. Ég ætlaði að vera á fullt af áhugaverðum fyrirlestrum á Þjóðarspeglinum frá 9-15. Ég er svoooo spæld að komast ekki. Það sem er enn verra er að það er ekkert til að borða hérna og ekki skil ég barnið eftir gubbandi meðan ég fer útí búð.
Í prófunum fyrir ári síðan fékk hún bæði gubbupest og svo hlaupabólu í viku. Það endaði með því að ég þurfti að taka sumarpróf og náði ekki að skila lokaskýrslu í eigindlegum sem ég er að taka aftur núna. Því þegar skottið er heima þá þarf hún sko 150% athygli hehe
Svo þegar ég verð veik þá neyðist ég auðvitað til þess að hugsa um barnið, sama hversu drulluslöpp ég er. Þó ég sé með gubbupest (sem ég fæ yfirleitt ógeðslega slæma) þá verð ég samt að fara með og sækja stelpuna í skólann, elda kvöldmat og allt það.
Fyrir tveimur árum fékk ég brjálaða flensu um miðjan vetur. Ég fékk háan hita og með hausinn það fullan af hori að ég þurfti að sofa sitjandi. Tvisvar á dag labbaði ég til og frá leikskólanum í skítakulda. Ég eldaði mat, baðaði og kom barninu í háttinn. Þess vegna var ég veik í næstum tvær vikur, ég fékk ekkert tækifæri á að jafna mig almennilega.
Þar sem örugglega 50% af vinkonum mínum eru líka einstæðar mæður, þá kannist þið örugglega við þetta ;)
Ég veit eiginlega ekki afhverju ég er að skrifa þetta, kannski því ég hef ekkert betra að gera. Nema jú læra, en það er svoldið erfitt þegar það er talað stanslaust við mig á meðan. Dóttirin er nefnilega með króníska munnræpu þó hún sé veik :D
Vá hvað er samt notalegt að sitja inni og horfa á þessu brjáluðu snjókomu úti. Mig langar bara í jólafíling með kakó og smákökum.
Skelli með myndum af rokkaranum mínum ;)
6 ummæli:
já. þetta getur verið pínu klemma stundum. en 95% bara gaman.
það er ógeðslega gaman að vera ung, einstæð, fersk og skemmtileg gellumamma. þær eru geggjað heppnar með það:)
ef diljá er eitthvað dónaleg geturðu bara minnt hana á það og sagt henni hvað hún er heppin að eiga ekki einhverja gifta spikfeita foreldra sem bara rífast og horfa leiðarljós(sem myndu aldrei láta mana sig upp í að gera handahlaup!!) hahhaha
og eins og ég hef sagt: best er náttúrlega að vera í hamingjusömu sambandi með barn þar sem báðir taka þátt í uppeldinu og næstbest að vera ein hamingjusöm með barn.
tinns
hei það er ekkert að því að horfa á leiðarljós!!! var einmitt að gera handhold's um daginn af því ísabella manaði mig í það :)
en skil þig svo vel, lennti sem betur fer ekki oft í þessu þegar ég var ein.
takk fyrir ísabellu í dag, og í gær :)
kók
Skil þig mjög vel, en þetta er svo sjaldan að þú mátt ekki láta þetta á þig fá :)
-Magga
Eins og ég hef oft sagt og segi enn og aftur..... ÞÁ er ég SVOOO stollt af einstæðum mæðrum. Þið eruð svo súper duglegar - allavega þið sem ég þekkið á egg ;). En þá er gott að eiga góða granna ;)
knús og sakn til ykkar
Nei nei, ég er ekkert að láta þetta á mig fá. Nema ég viðurkenni að ég var mjööög spæld að missa af fyrirlestrunum á föstudaginn.
En aðallega hafði ég bara ekkert meira spennandi að blogga um hehe
Já, ég lét Dagmar mana mig í handahlaup um daginn og fékk að finna fyrir því í 2 daga. Stúpid me!
Veikindi eru alltaf erfið og líka þegar maður er sjálfur veikur.
Við marta vorum einmitt að tala um það um daginn að maður gerði sér enga grein fyrir því hversu krefjandi það er að vera einstæð móðir þegar við vorum óléttar. og í mínu tilfelli vonaðist ég alltaf eftir smá hjálp frá barnsföður en hún von dó svosem snemma.
EN þetta er krefjandi og verður krefjandi áfram.
og ég verð líka að segja að veikindin eru ekki bara erfið, heldur það að vera alltaf einn með alla ábyrgð, bæði andlega og fjárhagslega!
Svo finnst mér lika álagstímar í skólanum erfiðir. ég er alltaf pirruð og stressuð og þar af leiðandi verður saga pirr og stress....
skál fyrir single mummies.. við rokkum:)
7bba
Skrifa ummæli