Í dag átti ég að útskrifast, eins og reyndar tvisvar áður. Í kvöld var mér boðið í útskriftarpartý. Ég ákvað að fara ekki. Dagurinn í dag er í mínum augum áminning um hvað ég er gjörsamlega stöðnuð í lífinu, hvað allt hefur farið úrskeiðis hjá mér síðustu árin. Útávið finnst mér ég líta út eins og auli sem getur ekki neitt. Ég skammast mín.
Sannleikurinn er sá að síðustu ár hafa dunið á mér áföll, veikindi og ýmiskonar erfiðleikar. Sumt fólk er eflaust nógu sterkt til að láta þetta ekkert á sig fá. Ég er það ekki, því miður. Ég missi móðinn í nánast hvert einasta skipti. Kannski er það því ég stend alltaf í þessu ein, kannski er ég bara ekki sterk, kannski er ég bara einfaldlega búin að fá nóg.
Undanfarna mánuði er ég búin að vera mjög veik. Ég var með svima, ógleði, lystarleysi, meltingartruflanir, sjóntruflanir, hjartsláttartruflanir, þunglyndi, kvíða, höfuðverk, verk í fæti vegna lélegs blóðflæðis og hrikalega síþreytu. Mér fannst ég ekki vera almennilega vakandi svo vikum skipti. Um jólin var ég orðin svo veik að ég þurfti að pína í mig jólamatinn, sem er uppáhaldsmaturinn minn. Ég held ég hafi létts um ca. 7-8 kg allt í allt. Vegna veikindanna gat ég ekki klárað ritgerðina mína og reyndar réði varla við að svo mikið halda mér vakandi og hugsa um barnið og heimilið. Það kom síðan í ljós að ég var komin með mikinn B12 skort sem var að valda öllum þessum einkennum. Núna, eftir sprautu og tvöfaldan B12 skammt í 1 1/2 mánuð líður mér loksins vel. Eina sem ég finn fyrir núna er þreytan, hún er ekki alveg farin, enda er ég enn mjög lág í B12 þó það teljist ekki lengur skortur.
Þar sem ég er orðin alveg hress gæti ég í þessum skrifuðu orðum vel eytt tímanum í að læra. Hins vegar er ég orðin svo þreytt á þessu eilífðarveseni að ég er nánast alveg búin að missa áhugann. Til hvers að klára námið þegar eina sem bíður mín er að vinna þjónustustarf og vera mamma?
Auðvitað verð ég að vinna og mig langar að vinna. Og að sjálfsögðu er æðislegt að vera mamma, eflaust það besta í lífinu. Það er bara ekki nóg fyrir mig.
Draumur minn er að fara til Ísrael í apríl í einn mánuð. Vinna þar sem sjálfboðaliði við að þróa vistvæna ferðamennsku á litlu hosteli í Nazareth og vera leiðsögumaður á því sem kallast Jesus Trail. Klára svo master í þróunarfræði (sem ég hætti í vegna eilífðarvesens) og ferðast útum allt með dóttur mína og vinna að krefjandi verkefnum sem hjálpa öðrum að bæta líf sitt. Eitthvað sem lætur mér líða vel með sjálfa mig og gefa lífinu merkingu. Það eru hins vegar litlar líkur á að þetta verði að veruleika. Ég hef engan til að hafa dóttur mína meðan ég færi til Ísrael og læknirinn hennar er búinn að mæla gegn því að ég fari með hana erlendis. Segir það of mikla breytingu, hún mundi ekki ráða við það.
Litla snúllan mín er að fara í fyrsta viðtalið hjá BUGL (Barna og unglinga geðdeild Landspítalans) í næstu viku. Ofaná allar hennar greiningar er núna grunur um að hún sé líka á einhverfurófinu. Það er ekki henni að kenna hvernig hún er, hún valdi sér það ekki. Þess vegna fæ ég samviskubit þegar ég hugsa til þess að mér líður oft eins og fanga dóttur minnar, bara aukaleikara í mínu eigin lífi. Allir mínir draumar víkja fyrir því að vera mamma.
Ég er samt heppin að vera mamma þessarar fallegu, skemmtilegu og yndislegu stelpu. Ég hef og mun alltaf gera allt sem ég get til að hjálpa henni. Það er krefjandi verkefni útaf fyrir sig. Það verður bara að duga þar til annað kemur í ljós.
Ég get ekki breytt því hver ég er og mínum draumum, en ég verð að reyna að sætta mig við mitt hlutskipti í lífinu.
Þetta er eflaust mest niðurdrepandi færsla sem ég hef nokkurn tíman skrifað og algerlega menguð af sjálfsvorkunn útí gegn. Mér er samt alveg sama. Það koma dagar sem ég þoli ekki líf mitt. Í dag er einn af þeim dögum.
5 ummæli:
Úff.....Veit ekki hvað ég get skrifað elsku Rakel, en mig langar bara að segja að mér finnst þú ótrúlega dugleg, ég hugsa OFT og mjög oft um það hvað það hlýtur að vera erfitt að standa í barnauppeldi EINN.... mér finnst það oft mjög erfitt, samt erum við tvö og mín yndislega mús er bara rúmlega 2 ára...... Mér finnst þú algjör HETJA og þú stendur þig ótrúlega vel. Gangi þér sem allra best :* Hugsa til þín
Fyrir utan að vera ein, þá finnst mér þú voðalega dugleg (ég verandi í barna/unglinga-bransanum).
En..það birtir og þú og við erum ungar og ég ætla svo sannarlega ap framkvæma eitthvað af þessum hugmyndum sem eru í kollinum á mér(bara aðeins seinna). Veit það hjálpar ekkert að ég segi þetta, en þetta er samt satt.
Ég sé á hverjum degi svo ótrúlega foreldra með sín yndislegu börn og hugsa oft hvernig í andsk...þau hafa lifað þetta af-en þeir sem einmitt hafa ekki gefist upp, eru hamingjusöm (börn og foreldrar). Það kemur sá tími að þið mæðgur getið flakkað, saman eða í sitthvoru lagi :)
Farin að bulla bara hahah
Þú ert ein af hversdagshetjunum sem minnir mig á að væla ekki óþarflega mikið yfir mínum "vandamálum".
Rakel, þú ert sjúklega dugleg.
Takk mín kæru. Ég hrakti skapvonskuna í burtu með köldum Thule og sushi :) Er nú aðeins hressari í dag.
Þetta er alveg rétt Laufey, ég er enn ung, það hlýtur að koma að þvi að ég fái tækifæri til að láta mína drauma rætast. Málið er bara að vera þolinmóð.
Ég fæ nú líka alveg verðlaunaðan tímann og vinnuna sem fer í Diljá. Hún sagði mér fyrir nokkrum dögum hvað hún er stolt af mér fyrir að vera svona dugleg mamma. Bara sætust :D
Þetta voru mjög hreinskilinn og heiðarleg skrif. Finnst þú eiga hrós skilið fyrir það og fyrir að þora að opinbera þig fyrir öðrum. Vildi að ég sjálf væri svona hugrökk. Þú átt líka lof skilið fyrir að vera góð mamma og það hef ég margsinnist heyrt frá Evu vinkonu þinni. Vonandi geta draumarnir þínir ræst, kannski verða þeir ekki alveg eins og þú planaðir þá en lífið kemur manni alltaf á óvart!
Kv. Harpa Rut
Skrifa ummæli