Innbyggður perri

Ég er búin að komast að þeirri niðurstöðu að ég er með innbyggðan perra. Annað hvort það eða þá að ég heyri hriklega illa. Innbyggði perrinn minn er mjög gjarn á að blossa upp þegar ég er í vinnunni.

Samtal hjá kellunum á kaffistofunni:

A: Hey, horfðuð þið á klám í gær?

B: Nei, ég er ekki enn búin að sjá klám, það eru allir að tala um þessa þætti.

C: Nei, æj ég horfi svo lítið á sjónvarp.

A: Já, þú verður að kíkja á klám!

Ég fattaði nú að þær voru að tala um Klovn, en ég heyrði samt klám í hvert skipti og gat hreinlega ekki falið glottið.

Sigga (sem situr við hliðiná mér) í símann í dag:

Good morning, Mr. Nipples??

Ég sprakk úr hlátri og Sigga greyið starði á mig á sama tíma og hún var að reyna að heyra í gaurnum sem hét svo víst Mr. Nicholes. Ég þurfti að sjá það skrifað.

Sigga aftur að lesa upp heimilisfang: 232 Tramp street...

Aftur sprakk ég úr hlátri. Veit ekkert hvað heimilisfangið var, en vonandi ekki Tramp street.

Er með David og Sleep alone með Bat for Lashes á repeat þessa dagana, þökk sé Davíð. Mæli með Two Suns plötunni þeirra.
Fékk líka allt í einu þetta lag á heilann...