Drama

Síðasta helgi var án efa sú furðulegasta sem ég hef upplifað!

Föstudagur:

Svaf bara i 4 1/2 tima vegna verkefnavinnu.

Fór til læknis útaf streitu. Komst að þvi að ég er komin á streitustig 4/5 af 6 og fékk lyf.

Um kvöldið var planið að fara út að borða og í partý með hópnum úr skólanum. Ég var búin að hlakka rosalega til, en þar sem eg var að drepast úr þreytu ákvað ég að reyna að vera skynsöm og taka heilsuna framyfir.

Ég ákvað að leggja mig og sjá svo til hvort ég færi. Slökkti á símanum til öryggis.

Á miðnætti vaknaði ég og var búin að sofa af mér vekjaraklukkuna, Tinna var búin að banka þrisvar hjá mér og Kristinn búinn að hringja tvisvar dyrabjöllunni sem er btw háværasta dyrabjalla í heimi. Ég sef yfirleitt mjög laust og hef þess vegna greiniega þurft a svefninum að halda.

Laugardagur:

Langþráð húspartý :) Við vorum búnar að skreyta salinn rosa flott, auglysa um allt hus og ganga í íbúðir til að fá sem flesta.

Ég mæti í banastuði kl: 20:30. Þremur tímum seinna fer mer að líða undarlega eftir að hafa drukkið aðeins 4 frekar litil hvítvínsglös. Allt í einu finn ég hvernig eg hef ekki stjórn a mer lengur og verður rosa flökurt. Staulast niður á bað þar sem ég æli og dett/leggst a gólfið.

Liðið heldur greinilega að ég sé orðin svona dauðadrukkin og segist ætla að fara með mig uppí íbúð. Ég man ekki meir, orðin algerlega meðvitundarlaus. Á leiðinni misstu þau tvisvar takið á mér, sem skýrir afhverju ég er svona fjandi aum öðru megin í andlitinu. Þau skilja mig svo eftir í rúminu með fötu við hliðiná mér.

Klukkutíma seinna kemur Kristinn fyrir tiviljun og honum sagt að ég sé dauð inní íbúð. Þar finnur hann mig í krampa og meðvitundalausa. Ég man samt að hann kallaði nafnið mitt en ég gat ekki hreyft mig, ekki opnað augun og ekki einu sinni komið frá mér stunu. Versta tilfinning sem ég hef upplifað.

Eftir að sjúkraflutningamennirnir voru búnir að slá mig og klípa og fengu engin viðbrögð var farið ákveðið að fara með mig. Næsta sem ég man er þegar augun á mér voru opnuð og lýst. Þá sá ég og heyrði, en gat ekki sjálf haldið augunum opnum eða hreyft mig. Man ekki meir fyrr en ég rankaði við mér einhverjum klukkutímum seinna, þá búin að fara í allskonar rannsóknir. Það kom ekkert útúr þeim nema hjartslattartruflanir. Það var svo búið að lagast seinna um daginn. Það komu svo fullt af mismunandi læknum að pota í mig og spyrja mig spjörunum úr. (Ehemm, lesist á ó-kynferðislegan hátt ;) )

Ég held ég hafi verið spurð svona 5 sinnum hvort ég væri nú alveg viss um að ég hefði ekki tekið inn einhver fíkniefni.

Fékk svo að fara heim um kvöldmatarleytið án þess að nokkur skýring hafi fundist.

Gæti verið flogaveiki, gæti verið álagið og streitan að valda þessu, gæti verið áfengið og lyfið, en læknarnir telja það samt ólíklegt. Svo kannski á ég einhvern vibba nágranna sem að setti eitthvað útí drykkinn minn.

Þegar ég var að labba að bílnum frá spítalanum leit ég á bygginguna með hrolli. Er alveg komin með ógeð, enda búin að fara þangað svona 25-30 sinnum síðasta eina og hálfa árið.

Núna er ég eiginlega orðin alveg hress (fyrir utan áframhaldandi álag og stress), en pirra mig bara a þvi að vita ekkert hvað þetta var. Á að mæta bráðum í hjartaómun, heilalinurit og vera tengd við hjartatæki i sólahring. Fun! Á meðan engin skýring finnst má ég ekki keyra bíl í heilt ár, ekki fara í bað og ekki ein í sund.

Hver vill vera einkadræverinn minn?? ;)

Þessi helgi var bara furðuleg út í eitt!!

Næsta vika verður svo bara afslöppun og notalegheit útí eitt. Ég á flug til DK í fyrramálið. Ætla að byrja á því að kíkja a Karen og strákana hennar 3 í Horsens og fara svo til Hörpu og Þórs í Arhus. Ooohh hvað ég hlakka til.

See ya!